+ نوروز منتظران

+ از مظلومیت تا غربت راهی نیست...

 اللهم عجل لولیک الفرج

اَللّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُکَ
عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی کُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً
وَقائِداً وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ
فیها طَویلا 

از مظلومیت تا غربت راهی نیست; چنانکه مظلومیت مسیر همیشگی غربت
است

آن‏گاه که قلم برداشتی و خواستی از غربت مولایت‏ بنویسی; اما دریغ
از حافظه‌ی تاریک تو و ذهن خاموش قلم!

تو خود خوب می‏دانی که از چشم‏انتظاری چیزی نفهمیدی! تو نه محبی
و نه عاشق!

آنگاه که ادعای عاشقی کردی و از جمعه‏هایت‏ به سادگی گذشتی!

آنگاه که سوختی و ناله سردادی و دست‏ به دعا برداشتی، اما نه برای
ظهور!

افسوس که واغربتای آن‏کس در کار جهان می‏پیچد که در این مصیبت
غریبی سهیم نباشد. افسوس که تو خود غربت را سبب می‏شوی . از چه دم می‏زنی؟ به که می‏گویی؟

آنان که دم از وفا می‏زنند وعده را از یاد برده‏اند .

پای جان به میان آید همه خاموشند!

آری شاید هرکس را سودای کاری است!

آنان که اشتیاق صحبت او را مدعی‏اند، به خلوت شبانه بر نمی‏خیزند!

آنان که (والمسارعین الیه فی قضاء حوائجه) را زمزمه می‏کنند، کجایند
هنگام حاجتش؟! پای بی‏رمق را بهانه می‏کنند و شانه‏های بی تقصیر خود را بالا می‏برند؟!

آنان که آرزوی (والمستشهدین بین یدیه) دارند، جان گرامی را در
ترازوهای رژیم مصرف روزانه خرج می‏کنند .

آنان که قانون گمرک و تسهیلات و ترانزیت و ترافیک ماشین و غیره
را خوب می‏دانند، در قانون‏گذاری دل‏های پریشان و یخ‏زده‏ی بی انتظار، مهارتی خرج نمی‏کنند!

شاعری که نظم غزل‏هایش به آهنگ صمیمی رفیق دوران کودکی‏اش است،
را چه انتظاری است؟ موسیقی‏هایی که چنگ بر افکار مقدس می‏زنند و مفهوم زیبای انتظار
را می‏بلعید! چه می‏گویی؟!

اکنون دوره‏ی عطر و ادکلن‏های آمریکایی است و شمیم صبح جمعه از
یاد رفته!

دوره‏ی (پارک‏های ملاقات) و (سینماهای شهرت) و (ایستگاه‏های غفلت‏)
است .

چه کسی در اندیشه‏ی ملاقات با اوست؟

اکنون صدای بوق ماشین‏های آخرین‏سیستم و آوای موبایل و ژست‏های
بیگانه آن، صدای پای انتظار را به گوش کسی نمی‏رساند
.

آپارتمان‏ها و برج‏های بلند، غروب جمعه را فراموش کرده و تو از
غروب آسمان، سرخی را میدانی که طبق عادت به سیاهی می‏رود!

چیز عجیبی نیست . اینجا، همه در شهر مسلمانان، نقش خوب بودن هم
یادشان رفته . مقدسات را باید در موزه‏ی شهرها ببینی
.

فرق دختر و پسر را نمی‏دانی
.

اماکن مقدسه کم کم به جای زائران مشتاق، جای خود را به توریست‏های
بین المللی خواهد داد ... دلم از این دنیا گرفته
.

حس می‏کنم قطره اشکی هستم بر روی گونه‏های زمین .

دلم عصر جمعه‏ای شده است
...

 مردم!

نگاه آسمان را بخوانید
.

غروب جمعه را بفهمید
.

چشم‏هایتان را به سرخی‏اش عادت دهید.

غروب جمعه انعکاس آه دلتنگ زهراست

فریاد بلندی است در بغض فروخورده‏ی خورشید .

یادی از دلتنگی‏های عاشوراست
.

یادگار زمانی است که آسمان فهمید زین پس باید به انتظار بنشیند
. آسمانی که آن ‏روز شاهد فروپاشی زمین بود . شاهد آن نگاهی که تا ابد روی نوک نیزه‏ای
مات ماند! نگاهی که می‏گفت:

این الطالب بدم المقتول بکربلاء

+ زندگی

زندگی

زندگی خالی است ان را پر کن
زندگی یک مشکل است با ان روبرو شو
زندگی یک معادله است موازنه کن
زندگی یک معما است ان را حل کن
زندگی یک تجربه است ان را مرور کن
زندگی یک مبارزه است قبول کن
زندگی یک کشتی است با ان دریا نوردی کن
زندگی یک سوال است ان را جواب بده
زندگی یک موفقیت است لذت ببر.
زندگی یک بازی است برنده و پیروز شو
زندگی یک هدیه است ان را دریافت کن
زندگی دعا است ان را مرتب بخوان
زندگی درد است ان را تحمل کن
زندگی یک دوربین است سعی کن با صورت خندان و شاد با ان روبرو بشی

هفت نصیحت مولانا
گشاده دست باش، جاری باش، کمک کن (مثل رود) *باشفقت و مهربان باش (مثل خورشید) * اگرکسی اشتباه کردآن رابه پوشان (مثل شب) *وقتی عصبانی شدی خاموش باش (مثل مرگ) * متواضع باش و کبر نداشته باش (مثل خاک) *بخشش و عفو داشته باش (مثل دریا ) *اگرمی خواهی دیگران خوب باشند خودت خوب باش (مثل آینه )

برام دعا کنید

+ موعود

موعود

دیر هنگامی است که چشمان انتظار به راهت دوخته و جان و دل به شراره های اشتیاقت، سوخته ایم باغ آرزوها به شوق بهار روی تو خزان ها را می شمارد و چکامه های خونین شقایق را می نگارد؛

نرگس ها داغ هجر تو بر سینه دارند؛

عروسان چمن جز به مژده جمال دلارایت سر زحجله عیش برنیارند؛

مهدیا!

معراج نشینی بگذار و از پرده غیبت به درای و رخسار محمدی بنمای؛

که خیل منتظران به جان آمده از حقارت و عیدهای دنیایی، چشم بر بلندای وعده دیدار تو دارند.

ای گوشوار عرش الهی! آرمان انتظار را به کوله بار صبر و یقین، بر دوش می کشیم و به ترنم آوای ظهور سرخوشیم، هر بامداد ، یاد طلوع تو را در سینه می پرورانیم و پرتو چهره تو را در دیده نقش می زنیم.

عمری است که اشک هایمان را در کوره سوزان حسرت ها انباشته ایم و انتظار جمعه ای را می کشیم که جویبار ظهورت از پشت کوه های غیبت سرازیر شود، تا آن کوره را بدان آب غاموش سازیم و آن حسرت ها را به دریا ریزیم.

سبکبار تن خسته امان را در زلال آن بشوییم.

ای امید بی پناهان، بیا...بیا.

از ثری تا به ثریا، دل های بی قراران، شیدای یک نگاه توست.

از سوی تا ماسوی جان های بی پناهان، نثار قدم های تو باد.

بیا و روزه داران غیبت را به افطار فرج بنشان و قضای عهد انتظار را دستی برافشان.

امام صادق علیه السلام فرمودند :

خداوند وحی فرستاد به حضرت ابراهیم (ع) که به زودی صاحب فرزند می شوی . حضرت به همسرش ساره مطلب را فرمود. ساره گفت من که پیرزن هستم چگونه بچه دار خواهم شد ؟ وحی آمد که ای ابراهیم به زودی صاحب فرزندی می شوی و اولاد آن فرزند ، چهارصد سال گرفتار خواهند شد.

سپس امام صادق علیه السلام فرمودند : چون گرفتاری (مذکور) بنی اسراییل طولانی شد ، چهل صبح به خداوند متوسل شدند وگریه وزاری کردند تا اینکه خداوند موسی و برادرش هارون را به یاری آنان فرستاد و حدود 170 سال از 400 سال گرفتاری آنها که باقی مانده بود را بخشید. تا اینکه امام علیه السلام فرمودند : شما هم اگر مانند قوم بنی اسراییل به خداوند متوسل شوید خداوند فرج ما را نزدیک خواهد کرد و الا این زندگی سخت تا پایان مدت مقرر شده آن ادامه خواهد داشت.